نصيحت ديگران نيست ، زيرا نقصها و كوتاهيها در نظر ديگران بهتر خودنمايى مىكند و حبّ ذات ، مانع از آن است كه انسان نقص خود را ببيند . در حديث مشروحى مىخوانيم : « هنگامى كه به امام سجاد على بن الحسين عليه السّلام عرض كردند چرا اين همه براى عبادت پروردگار به خود رنج و زحمت مىدهى با اينكه پارهء تن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و فرزندزادهء او هستى ؟ امام عليه السّلام اشاره به عبادات بسيار سخت و سنگين پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله كرد و فرمود : همين سؤالى را كه از من پرسيديد از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله پرسيدند و آن حضرت در پاسخ فرمود : به خدا سوگند اگر تمام اعضاى من در اين راه قطعه قطعه شود و اشك چشمانم بر سينه‌ام جارى شود ، هرگز عشرى از اعشار و كمى از بسيار از شكر يك نعمت او را نمىتوانم به جا آورم » « 1 » . سپس امام عليه السّلام در بيان آن‌دو اصل ديگر اجتماعى مىفرمايد : « هيچ‌كس - هر اندازه مقام و منزلتش در حق بزرگ باشد و فضيلتش در دين سابقه‌دار ، برتر از آن نيست كه در انجام حقى كه خدا بر عهدهء او گذارده ، بىنياز از كمك ديگران باشد و نيز هيچ‌كس - هرچند مردم او را كوچك بشمارند و با ديدهء حقارت به او بنگرند - كمتر از آن نيست كه به ديگران در راه انجام حق كمك كند يا به او در اين راه كمك شود » ؛ ( و ليس امرؤ - و إن عظمت في الحقّ منزلته ، و تقدّمت في الدّين فضيلته - بفوق أن يعان على ما حمّله اللّه من حقّه . ولا امرؤ - و إن صغّرته النّفوس ، و اقتحمته « 2 » العيون - بدون أن يعين على ذلك أو يعان عليه ) . اشاره به اينكه همه بايد اين حقيقت را درك كنند كه هيچ‌يك از اقويا و ضعفا در صحنهء اجتماع ، از ديگرى بىنياز نيستند . خداوند همهء نيروها را به يك نفر نداده و در هر سرى ذوقى و فكرى و در هر تنى قدرتى و نيرويى آفريده است ؛

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 46 ، ص 56 ، ح 10 . ( 2 ) . « اقتحمت » از ريشهء « اقتحام » به معناى پنهان شدن يا بىمطالعه وارد كارى گشتن و نيز به معناى كوچك و بىارزش شمردن است و ريشهء اصلى آن « قحم » بر وزن « فهم » به معناى نسنجيده دست به كارى زدن است .